Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, kuzey İtalya'da kurulan kukla faşist Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, 120 gün boyunca sistematik bir şekilde fiziksel ve psikolojik işkenceye tabi tutar. Film, salt şiddet betimlemesinden ziyade, iktidarın yozlaşması, faşizmin mekanizmaları ve tüketim toplumunun eleştirisi üzerine sert bir alegoridir.

Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk ve mesafeli bir estetikle izleyiciyi rahatsız edici bir gerçeklikle baş başa bırakır. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin kayıtsız sadizmini, teatral bir abartıya kaçmadan, çarpıcı bir şekilde yansıtır. Görüntü yönetimi ve kompozisyonlar, Rönesans tablolarını anımsatan bir düzenlemede, şiddeti estetize etmeden sunar.

'Salò' izlenmesi kolay bir film değildir; sınırları zorlayan içeriğiyle izleyiciyi derinden sarsmayı amaçlar. Ancak, 20. yüzyılın politik ve sosyal karanlığına dair cesur, poetik ve felsefi bir bakış sunar. Sanatın sınırlarını, iktidarın doğasını ve insanlık durumunu sorgulamak isteyenler için, rahatsız edici olsa da, önemli bir sinema deneyimidir. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun en kişisel ve en acımasız toplumsal eleştirisi olarak kabul edilir.