Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğindeki bir adamın, Aleksei'nin, zihninde dalgalanan anılarını, rüyalarını ve düşüncelerini izleyiciye aktarır. Kronolojik bir anlatıma başvurmadan, çocukluk anıları, annesiyle olan ilişkisi, savaşın yarattığı travmalar ve Sovyet Rusya'nın yakın tarihinden kesitler, bir ayna gibi parçalı ve derin bir şekilde yansıtılır.

Oyunculuk performansları, filmin rüyamsı ve içe dönük atmosferine mükemmel uyum sağlar. Margarita Terekhova, hem annenin gençliğini hem de Aleksei'nin eski eşini canlandırarak unutulmaz bir etki bırakır. Tarkovski'nin yönetmenliği ise başlı başına bir sanat eseridir. Uzun plan sekanslar, doğa imgeleri (su, ateş, rüzgar), siyah-beyaz ve renkli geçişlerle zaman ve hafızanın doğasını sorgular. Film, geleneksel bir hikaye anlatımı sunmaz; seyirciden pasif izleyici olmak yerine, bu imgeler denizinde kendi anlamını keşfetmesini ister.

'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir, çünkü sadece bir sinema deneyimi değil, aynı zamanda bir meditasyondur. İnsan hafızasının, pişmanlıkların, özlemin ve tarihin birey üzerindeki izlerini benzersiz bir görsel şiir diliyle anlatır. Tarkovski'nin otobiyografik öğelerle beslediği bu yapım, izleyiciyi kendi geçmişi ve varoluşu üzerine düşünmeye davet eder. Sinemanın ne kadar derin ve duygusal bir ifade aracı olabileğini görmek isteyen herkes için vazgeçilmez bir başyapıttır.